۲- بنده به ‌واسطه یکی از بهترین آلبوم‌‌های موسیقی کارنامه استاد افتخاری یعنی « نیلوفرانه » با ایشان آشنا شدم ؛ آلبومی در وصف حضرت موعود (عج) که هنوز هم معتقدم افتخار موسیقی پس از انقلاب است و پس از آن هم نمونه و هماوردی برای آن نمی‌توان برشمرد . اثرگذاری و میزان نفوذ « نیلوفرانه » در میان مخاطبان و اقشار جامعه در آن زمان به‌گونه‌ای بود که آن را به‌عنوان‌ هدیه به دوستان خود اهدا می‌کردند و از همان زمان جایگاه علیرضا افتخاری در موسیقی ایران‌زمین تثبیت شد ؛ جایگاهی که همچنان بر همگان محرز است و با حاشیه‌ هایی از جنس حاشیه‌ های اخیر خدشه بر آن وارد نخواهد شد .

۳- دشمنان قسم خورده این مرزوبوم ، این روزها برخی هنرمندان به ظاهر بزرگ را به سمت خود کشانده‌اند که در واقع نمی‌توان نام هنرمند را هم بر آنها نهاد چرا که به‌واسطه چند اثر نسبتا خوب اسیر خودستایی شده و تصمیم به موج‌ سواری بر جریان ‌های غیرهنری گرفتند . در مواجهه با چهره‌هایی از این دست ، مهم‌ترین اصل هنری جناب افتخاری که ایشان را اینچنین ماندگار کرده استقلال و تعهد به نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران است . آقای افتخاری از آن شبه ‌هنرمندانی نبودند که هر بار به سمتی گرایش پیدا کنند و از همین رو هم امروز یکی از بزرگان موسیقی محسوب می‌شوند . معتقدم اگر امروز ایشان رفتاری چه در عرصه فرهنگ و چه عرصه سیاست داشته باشند ، می‌توان به‌عنوان‌ یک الگو مورد توجه قرار گیرند .

۴- به‌عنوان‌ نکته آخر باید تاکید کرد ، دکتر احمدی‌نژاد طبق آمار یکی از خاص ‌ترین رؤسای جمهور ایران پس از انقلاب محسوب می‌شود که تا به امروز چندین برابر دولت‌ های پیش از خود توانسته در عرصه اجرایی کشور را پیش ببرد . با این حساب ، اگر امروز هنرمندی به مصافحه با ایشان می‌شتابد این عین افتادگی است و نمی‌توان آن را چاپلوسی خواند . معتقدم جناب افتخاری هم باید از واکنش رسانه‌های بیگانه خوشحال باشند ، چه اینکه نشان می‌دهد ایشان مسیر درست را رفته‌ و به جای دوست ، دشمنان را از رفتار خود ناراحت کرده‌اند که بابت این اتفاق باید به ایشان تبریک گفت .